Ominan

Een eerzuchtige en strijdlustige priester van Sarenrae die niet veel over zijn verleden prijsgeeft. Aan zijn zijde draagt hij een bot kromzwaard... naar de reden daarvoor heeft iedereen het raden. 
Het is anderen al gauw duidelijk dat Ominan niet het soort priester is waar je bij terecht kunt voor het helen van zonnebrand of een snijwondje. Menigeen werd op zo'n moment dan ook al getrakteerd op een misprijzende blik uit de donkere ogen die fonkelen onder Ominans tulband, met de verzorgde sik die hij draagt als een uitroepteken van verontwaardiging. 
Ook al is de kracht die Sarenrae hem heeft geschonken daarvoor zeker toereikend, dergelijke toestanden acht Ominan vér beneden zijn waardigheid. Hij heeft zich een meer verheven doel gesteld: de orde in Kelmarane moet hersteld worden, zodat hij daar kan aanvangen met het optrekken van een tempel ter meerdere glorie van zijn godin en haar uitverkoren dienaar. 

In Osirion was lang geleden weinig geweten over de huidige goden. Althans, niet onder hun huidige naam. Toen echter de Cultus van de Ochtendbloem, een militante maar goedaardige sekte van Sarenrae, de satrapen van Qadira aanporde om in Osirion in te grijpen, werd het geloof van Sarenrae en de aanwezigheid van de sekte stevig gevestigd in het land. 

De nieuwe heerser was slechts een marionet van het Keizerrijk van Kelesh, de leenstaat van Qadira. Het werd gewoonte om aanhang naar de “nieuwe” zonnegodin Sarenrae aan te sporen. Dat de namen van oud en nieuw toch al overeenkwamen was een voordeel.

Maar toen de cultus te populair en machtig werd, besloot de gealarmeerde satraap om hun leiders te verbannen naar de woestijn van Thuvia. Een kleine groep echter verkoos zich te vestigen in het zuiden. Ze splitsten in twee groepen en stichtten elk een nederzetting: Sarenrae’s Bastion, later gekend als Solku, en de Gouden Stad, die later gekend zou zijn als Katapesh. 

Een dertigtal jaren verstreken. De laatste satraap werd dood aangetroffen met een zonnebloem in zijn mond, en de sekte keerde terug uit de woestijn. De nieuwe heerser van Osirion werd een onafhankelijke sultan maar nog steeds een vreemdeling uit Kelesh.

Een kleine twee eeuwen later hielpen de Cultus van de Ochtendbloem en de Kerk van Sarenrae om de heerschappij van de farao’s terug in te voeren. Khemet I, een afstammeling van de oude farao’s, stootte de corrupte sultan geweldloos van de troon. Hij werd opgevolgd door Khemet II en daarna Khemet III, de huidige Robijnen Prins van Osirion.

Zulk is de geschiedenis waarmee Ominan opgroeide. Hij is ingewijd lid van de sekte. Hij beseft dat de cultus fouten heeft gemaakt, maar ook dat het niet te laat is om die te herstellen. Zijn toewijding aan Sarenrae is standvastig, maar als geboren inwoner van Osirion heeft hij ook de oude religie bestudeerd. 

Met name de verering van de zon trok hem aan. Ooit heeft hij deelgenomen aan een heidens ritueel waarbij hij rook van een heilig vuur moest inademen. Toen daagde het hem dat er méér was dan alleen Sarenrae de Ochtendbloem als verpersoonlijking van de alomvattende macht van de zon. Er is de magie en de grootsheid maar ook de nederigheid en de reinheid, het licht maar ook de duisternis, het vuur maar ook de rook. De heiligheid van zijn godin geeft hem macht maar hij weet dat hij geen oogkleppen mag opzetten.

Zijn inzichten delen met de rest van de sekte verliep slecht. Zo slecht, dat hij bijna lid werd van de Herrezen Wacht, een groep ondode elitesoldaten zonder identiteit en slechts één missie: de prinselijke familie van de Robijnen Prins beschermen.

En daarom verkoos hij om Osirion te verlaten, onder aansporing van zijn meerderen, de tweelingpriesters Mkhai en zijn zus Nebt-Sheni. Hij verliet de Tempel van Eeuwig Licht, op zoek naar plaatsen om goed te doen. Mogelijkheden om bij te leren over het licht en over de duisternis, over vuur en rook. Kansen om te groeien in zijn geloof en macht. Om de zon in andere gebieden te zien opgaan en ondergaan, en beiden te kunnen waarderen.

Toen hij hoorde dat een expeditie werd opgezet om Kelmarane te zuiveren, bood hij zich aan. Niet uit nationalisme, want de hernieuwde handelsroute tussen Katapesh en Osirion zou winstgevend zijn voor beiden, maar vanwege een stem die hem influisterde: waar beter te beginnen dan hier?