Ragna

Deze halfork met haar lange, gespierde ledematen houdt niet van beuzelpraatjes of liflafjes en is in alle opzichten een kordate en efficiënte krijger, die niet met zich laat spotten. Haar vechtstijl is instinctief, impulsief en vooral... effectief. 
Toch is soms in haar verrassend zachte bruine ogen een razendsnelle opeenvolging van verdriet en haat te zien, ontstoken door het tragische lot dat haar moeder onder de handen van haar vader heeft geleden. 
Ragna's moeder, een menselijke vrouw van hoge komaf, werd jarenlang gevangengehouden in de grot van een verbannen ork die daar eenzaam leefde en verlangde naar gezelschap. Ze bracht er een dochtertje ter wereld dat ze Ragna noemde en probeerde haar ondanks hun harde leven ook wat van haar menselijke achtergrond mee te geven. 
Toen de kleine Ragna nog een kleuter was, werd haar moeder echter door haar vader in een boze bui doodgeslagen. Veel herinneringen heeft ze dus niet aan haar overgehouden, behalve dan een vage notie dat de godin Sarenrae op haar neerkijkt en dat ze haar in ere dient te houden.
Sinds ze vertrokken is uit de grot waarin ze opgroeide, zwerft Ragna door de wereld en probeert uit te vinden waar ze thuishoort. Niet bij de mensen die haar met schrik of afschuw bekijken... ook niet bij de orks, het ras van haar gehate vader... 
In plaats van deze emoties toe te staan haar te verwarren, heeft Ragna ze echter samengebald tot een harde kern die van haar een des te meer te duchten strijdster maakt. 
Geen van haar reisgenoten weet precies hoe gewelddadig haar vertrek uit de grot van haar vader al dan niet was... en evenmin is duidelijk waarom ze al haar woede heeft gekanaliseerd richting de gnolls, een ras dat ze boven alle lijkt te verachten. Feit is echter wel dat ze op de expeditie naar Kelmarane haar hart zal kunnen ophalen in haar missie om de wereld van hun aanwezigheid te verlossen...